Одна из моих любимых сказок детства - Μούμιν - Муми-тролли. Предлагаю сегодня вместе почитать начало первой истории. А если у кого-то из вас есть целая книга в электронном виде - поделитесь пожалуйста в комментариях. Ένα γκρίζο πρωί χιόνι άρχισε να πέφτει στην Κοιλάδα των Μούμιν. Έπεφτε απαλά και αθόρυβα. Σε λίγες ώρες όλα έγιναν κάτασπρα. Ο Μούμιν στεκόταν στο κατώφλι της πόρτας και κοίταζε την Κοιλάδα, που φώλιαζε κάτω από το άσπρο της πάπλωμα. “Απόψε”, σκέφτηκε, “θα φωλιάσουμε κι εμείς κάτω από τα δικά μας σκεπάσματα για τον μακρύ ύπνο του χειμώνα”. (Όλα τα Μούμιν πέφτουν σε χειμέρια νάρκη το Νοέμβριο. Η χειμέρια νάρκη είναι πολύ καλή ιδέα, αν δεν σ’ αρέσει το κρύο και το σκοτάδι του χειμώνα). Ο Μούμιν έκλεισε την πόρτα και έτρεξε στη Μαμά του. “Χιονίζει!” της είπε. “Το ξέρω”, απάντησε η Μαμά Μούμιν. “Έχω στρώσει κιόλας τα κρεβάτια σας με τα πιο ζεστά παπλώματα. Θα κοιμηθείς στη μικρή σοφίτα, μαζί με τον Σνίφιν”. “Αχ, όχι! Ο Σνίφιν ροχαλίζει”, γκρίνιαξε ο Μούμιν. “Δεν γίνεται να κοιμηθώ με τον Σνούφκιν;” “Όπως θέλεις, καρδούλα μου”, είπε η Μαμά Μούμιν. “Ας κοιμηθεί ο Σνίφιν στο δωμάτιο με το ανατολικό παράθυρο”. Κι έτσι η οικογένεια Μούμιν, οι φίλοι τους και όλοι οι γνωστοί τους άρχισαν να ετοιμάζονται για τον μακρύ χειμώνα με επισημότητα μεγάλη. Η Μαμά Μούμιν έστρωσε το τραπέζι στη βεράντα, αλλά δεν σέρβιρε παρά μόνο πευκοβελόνες (διότι όποιος θέλει να κοιμηθεί καλά και ήρεμα όλο το χειμώνα, πρέπει να ‘χει την κοιλιά του γεμάτη πευκοβελόνες). Όταν τέλειωσαν το φαγητό (το οποίο, πολύ φοβάμαι, δεν ήταν και τρομερά νόστιμο), καληνύχτισαν ο ένας τον άλλον λίγο πιο προσεχτικά απ’ ο τι το έκαναν συνήθως.Και η Μαμά Μούμιν τους θύμισε να πλύνουν τα δόντια τους. Μετά ο Μπαμπάς Μούμιν έκανε το γύρο του σπιτιού κι έκλεισε πόρτες και παράθυρα. Κρέμασε επίσης και μια κουνουπιέρα πάνω από το κηροπήγιο, για να μη σκονιστεί. Ύστερα πλάγιασαν όλοι στα κρεβάτια τους και βολεύτηκαν και χουχουλιάστηκαν, σκεπάστηκαν ως τ’ αυτιά κι άρχισαν να σκέφτονται κάτι όμορφο. Ο Μούμιν, όμως, αναστέναξε και είπε: “Είναι κρίμα που θ’ αφήσουμε τόσον πολύ καιρό να πάει χαμένος”. “Μη στενοχωριέσαι”, του απάντησε ο Σνούφκιν. “Θα δούμε υπέροχα όνειρα. Κι όταν θα ξυπνήσουμε, θα είναι άνοιξη”. “Μμμ-μ”, μουρμούρισε νυσταγμένα ο Μούμιν. Γιατί είχε βουλιάξει κιόλας στην ομίχλη του κόσμου των ονείρων. Έξω το χιόνι έπεφτε, πυκνό κι απαλό. Είχε σκεπάσει κιόλας τα σκαλιά και κρεμόταν βαρύ στις στέγες και στα κεραμίδια. Το σπίτι των Μούμιν δεν θ’ αργούσε να μεταμορφωθεί σε μια μεγάλη ολοστρόγγυλη μπάλα. Ένα-ένα σταμάτησαν τα ρολόγια να χτυπούν. Είχε έρθει ο Χειμώνας.