Нібыта тыя каты ў ланцугах...
Імкнуцца знішчыць усе жывое.
Праўду параніць, пакараць.
Працёртых лапцяў паднявольных.

Іх мару, веру ды каханне.
Забіць да смерці, закапаць.
Гонар схапіць, яго дыханне.
Звязаць вяроўкай, катаваць.

Але калі? Калі спынялі ?
Калі ў ланцугах каты?
Матчыну ў лапцях забіралі?
Ня будзе! Наша назаўжды!

Адзінствам возьмем, возьмем верай
Падзея,розум незлічонны.
Мы нацыя, мы мова - веруй.
Ня дазваляй адняць жыццё.

Жыццё дзядоў, жыццё краіны.
Куточка нараджэння твой.
Нямугоць іх крыжы загінуць.
Гісторыя праліла кроў.

Мы - змагары! Нашчадкі волі!
З якою палі продкі... Помні.
Нясём чаргою перамогу!
Кроў на палотнах белых - промнем.

Верш прысвечаны ўсім вольным беларусам ад Скідзельскай партызанкі.