🌒🌑🌘🌗У Алеся Пушкіна быў яшчэ адзін перформанс, успамін пра каторы зараз вельмі балючы. Ён неяк пасадзіў за стол у варшаўскім цэнтры мастацтваў паўтузіна выпадковых людзей, якія прыйшлі на яго акцыю. І сеў за яго сам. На стале былі нейкія закускі, ці што. У пэўны момант нехта прывязаў Алеся да крэсла (па ягоным плане). Людзі за сталом і публіка побач проста за ўсім назірала. Праз хвіліну ён пачаў круціцца на гэтым крэсле, спрабуючы вызваліцца. Але не выходзіла. З кожнай хвілінай гэта выглядала ўсё больш драматычна. Не памятаю, ці не ўпаў ён з крэслам. Але ўсе проста назіралі. Калі сітуацыя стала моцна няёмкай, бо незразумела, што адбываецца, да яго падышла полька з публікі і развязала. Алесь падзякаваў ёй і звярнуўся да публікі: - А ці ёсць тут беларусы? Бачу шмат рук. Чаму ж вы не дапамаглі мне, калі мяне прывязалі і я спрабаваў вызваліцца? Чаму гэта давялося рабіць польскай дзяўчыне? Чаму мне ніхто з вас не дапамог, калі вы бачылі пакуты свайго? Гэтае пытанне будзе для мяне доўга пакутлівым. Гурневіч @RealnaiaBelarus